---

17 Ağustos gecesi herşey 45 saniyeye sığdı.

Zamanın durduğu, saatlerin akrep ve yelkovanlarının donduğu 45 saniye geride kaldığında, gecenin karanlığı yüzyılın felaketinin silüetlerini taşıyordu.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yaşanan acının ve depremin yıkıcı gücünün akılalmaz boyutları ortaya çıktı. Deprem bölgesine ilk koşanlar, yaşananlara tanıklık edenler ise gazeteciler oldu. Objektifler, kameralar enkazları taradı, anaların, çocukların gözyaşlarını tüm dünyaya aktardı, yardımların dağıtımında yaşanan aksaklıkları ortaya çıkardı.

Kimi kez fotoğraf çekerken ağlasalar, objektiflerinin netini yapmaya çalışırken hıçkırıklara boğulsalar da gazeteciler üzerlerine düşen görevi yerine getirmek için haftalarca deprem bölgelerinden ayrılmadılar.

O günlerin fotoğraf karelerine sığmayan acıları bundan sonrası için birer ibret belgesi olarak önümüzde duruyor. Depremde yitirdiğimiz canların, sönen ocakların sadece alın yazısı olmadığını biliyoruz. İlgisizliğin, başıboşluğun faturasını o 45 saniyenin sonunda Türk halkının ödediğini unutmayacağız. Ve unutturmayacağız...

http://www.milliyet.com.tr/ozel/sergi/g...index.html

--------------------------------------------------------------------------------------
Allah ölenlere rahmet geride kalan yakınlarına sabır versin.
Unutmadık Unutturmayacağız.

---

---

17 ağustosu unutmadık unutmayacağız... Allah ölenlere rahmet geride kalanlara sabır eylesin. ölenlerin toprağı bol olsun.

---

Başa dön

---

belki bir kaçımız unutmadı ancak peeeeeek çoğumuz unuttu malesef, taşkınlık yine diz boyu gidior bu taraflarda.... halbuki bu afet yıllarca unutulmaz denmişti, ancak ben 2 sene sonra insanoğlunun ne kadar nankör olduğunu anlamıştım.

Allah'a şükürler olsun...

---

Başa dön

---

Abi unuttuk bile yaw. 7 sene oldu ve deprem silindi gitti.
ne tedbir var ne yenilik. Allah sonumuzu hayır eylesin...

---

Başa dön

---

ALLAH böyle bir felekati inş kimsenin başına vermez özellikle de bizim başımıza dünyada doğal afetlere hazırlıksız ülke maalesef biziz dir herhalde...

---

Başa dön

---

Unutmayanlar yeter arkadaşlar. Çünkü unutulacak gibi değil.
Ben o zaman 13 yasındaydım 4 katlı binanın altında yaşam mucadelesi veriyordum. şu an saatime bakıyorum saat 8 ve ben hala 4 katlı enkaz altındaydım. Herşey bitti derken saar 9 da yanı 7 sene önce 1 saat sonra gün yüzüyle kavuştum. Beni enkazdan çıkartan herkese ama herkese hayatımı borçluyum ve teşşükürü bir borç bilirim. Allah kazadan belada korusun onları. Annemı, kardeşimi ve 17 ağustosta ölen herkesin toprağı bol olsun.

---

Başa dön

---

Aradan 7 yıl geçmesine rahmen ne kadar hazırız. Bu büyük felaketten ne kadar ders aldık.
Cevap basit, daha öncekilerden ne kadar ders aldıysak o kadar.
Düşünseneyiz yarın öbür gün İstanbul'da bir deprem olduğunu, sonuçları düşünmek bile istemiyorum.


Depremde vefat edenlere Allah'tan rahmet, geride kalan yakınlarına sabır dilerim.

Umarım maddi çıkarları nedeniyle o binaların yıkılmasına sebep olanlar, yaptıklarının bedellerini bu dünyada da en ağır şekilde öderler.

Tarık sana ve babana da allah sabır versin.

---

Başa dön

---

4 yıl okuduğum güzel şehir izmite,gölcüğe,yalovaya,adaya selamlarımı iletiyorum..unutmamak lazım kaybettiklerimizi..ama yine unutmamak lazım ki deprem değil rantiye öldürür...lanet ediyorum insanı yok sayan bu rant sarmalına ve herkese sabır diliyorum..

---

Başa dön

---

Allah sabır versin Tarık arkadaşım...
Bizim millet akıllanmadıkça daha böyle felakatler başımıza çok gelir...
Deprem ülkesinde yaşıyoruz malesef...

---

Başa dön